آدمی در غیاب کسی که دوستش دارد یتیم خواهد ماند ، حتی اگر تمام دنیا او را در آغوش بگیرند....
تو تنها تسلی و آرامش منی ، هر چند در آنسوی دیگر جهان باشی...
هرگاه قدم میزنم تو همگام قدمهای منی....
هرگاه کاری انجام میدهم تو کنار منی...
و هرگاه احساس تنهایی می کنم لبخند و گرمای آغوش تو را دارم ...
مطمئنم اگه یه روز فراموشی بگیرم و هیچ چیز و هیچ کسی رو یادم نیاد ، اگه تو بیای و دستامو بگیری و تو چشمام نگاه کنی ، تو رو بیاد میارم
چون تو بهترین و قشنگترین بخش زندگیم بودی....
مطمئنم در گذر روزگار جسمم پیر میشه ، توانم کم میشه ولی احساسم نسبت به " تو " هیچ وقت پیر نمیشه...
جسمم اینجاست و قلبم آنجا؛
در دیاری که تو در آن زندگی می کنی ....
عشق واقعی ارزش این احساسات رو دارد....
تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میزنه
تو همون خونی که هر لحظه تو رگهای منه
تو مثل خواب گل سرخی لطیفی مثل خواب
من همونم که اگه بی تو باشه جون میکنه
وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره
قهر تو تلخی زندونو بیادم میاره...
+ وایِ آن دل که بدو از تو نشانی نرسد...